Die ochtend werd ik tot mijn verdriet wakker. Ik deed mijn gordijnen open en zag dat er een herfststorm was losgebarsten. De storm woei de bladeren hoog omhoog en weer omlaag. Ze dansten in de wind. Ik besloot dat ik voortaan zou zijn als de bladeren. Hoe hard de storm in mijn hoofd ook zou waaien, ik zou dansen.

In de jaren die volgden werd ‘dansen’ hierdoor het synoniem voor het telkens opnieuw opkrabbelen na het vallen. Voor leven.

Lonneke Tomas (1984) heeft een bipolaire en een persoo...